Krótka historia
Zakon został założony przez św. Dominika Guzmana i zatwierdzony przez papieża Honoriusza III w 1216 roku jako Zakon Braci Kaznodziejów. Najważniejszym zadaniem dominikanów jest zgłębianie prawd wiary przez nieustanne studium i modlitwę oraz przekazywanie ich słowem i własnym życiem. W ciągu wieków swego istnienia Zakon wydał rzeszę teologów i filozofów, kaznodziejów i misjonarzy, którzy na całym świecie na różne sposoby głosili Ewangelię. Wielu z nich zostało wyniesionych na ołtarze, wielu dało świadectwo wiary aż do przelania męczeńskiej krwi.
Wkład Zakonu w rozwój Kościoła widać z jednej strony w genialnym dziele myśli św. Tomasza z Akwinu, a z drugiej - w modlitwie różańcowej.
Do Zakonu należą także klasztory sióstr dominikanek kontemplacyjnych oraz zgromadzenia czynne. Siostry dominikanki ofiarowują Kościołowi swoją modlitwę oraz prace apostolskie, misyjne i charytatywne.
Do Polski dominikanie przybyli wkrótce po swoim powstaniu. Jeszcze za życia św. Dominika wstąpili w Rzymie do Zakonu pierwsi Polacy: św. Jacek Odrowąż, bł. Czesław oraz kilku innych. Po ich powrocie do ojczyzny w 1222 roku, w ciągu kilku lat powstały klasztory w najważniejszych miastach Polski, od Krakowa i Wrocławia po Gdańsk i Kamień Pomorski, a także klasztory w Czechach. Polscy dominikanie prowadzili także misje w Prusach, na Litwie i na Rusi. Aż do rozbiorów byli jedną z największych rodzin zakonnych w Polsce. Po odzyskaniu niepodległości, zaczęli podnosić się z upadku spowodowanego okresem rozbiorów i kasatą przez zaborców. W tym odrodzeniu wielki udział miał o. Jacek Woroniecki, wybitny teolog, rektor KUL-u, człowiek niezwykłej kultury osobistej, który wywarł ogromny wpływ na chrześcijańską formację duchowieństwa i inteligencji polskiej.
Życie zakonne